ท้าวพญาชิงชัย

ออกฤทธิ์แจ้งแสดงแล้วซึ่งในธรรม

อันใครผู้ก่อการระยำทำแผ่นดินไว้

อันตัวกูผู้กล้านามพญาชิงชัย

แห่งอาณาจักรทะเลใต้จักสำแดง



เพื่ออาณาจักรแลพุทธจักร

ธงกูนั้นชักขึ้นทั่วหัวระแหง

ประกาศย้ำธรรมสถิตด้วยฤทธิ์แรง

เข่นเหล่ามารที่แฝงความอัปรีย์



มันผู้ใดบังอาจกำแหงกล้า

เหิมทายท้าโดยความทรามบัดสี

เร่งมาเถอะกูนั้นพร้อมยอมชีวี

ชีพกูพลีเพื่อปฐพีแห่งราชา



โอ้ศรีเอ๋ย ศรีธรรมโศก

ศรีวิชัยจะแจ้งโลกอย่างผู้กล้า

นักรบแห่งทะเลใต้รวมใจมา

เพื่อปกป้ององค์ราชาให้พ้นภัย

นักรบแห่งทะเลใต้พร้อมใจมา

พลีชีพเพื่อพระราชาชาติไทย

...............................

ข้าขอปกป้ององค์ราชาด้วยชีวิต

ด้วยเกียรติของนักรบศรีวิชัย

ลูกองค์พ่อจตุคาม รามเทพ

ด้วยความเคารพอย่างสูง

เด็กกู้ภัย

หน่วยกู้ภัย มีใคร เข้าใจเล่า
คนดื่มเหล้า เข้าใจ ใช้ความหมาย
หน่วยกู้ภัย คือหน่วย ที่ยอมตาย
เพียงร่าง กาย ของคนอื่น ชื่นใช่เรา
คอยปิดทอง หลังองค์ พระ ใครจะรู้
ต้องยืนอยู่ ตามถนน คนมองเห็น
ในสายตา เป็นแค่กุ้ย ชุ่ยเราเป็น
ไม่มองเห็น คุณความ ดี มีเพียงเงา
เงินเดือนเรา แค่เพียง บุญกุศล
ตอนเป็นคน ใช่ได้มา หาความหมาย
ได้แต่เก็บ ไปใช้ ตอนตัวตาย
ไว้เลี้ยงกาย ตอนเป็น ผี ที่โลกา
จงตั้งใจ กู้ภัย ต่อไปเถิด
เป็นหุ่นเชิด คุณความดี ที่จะหาย
จงปิดทอง หลังองค์พระ จนวันตาย
ตราบชีพวาย ก็ไม่เสีย เพื่อตัวคน
มีหัวใจ เป็นอาสา หน้านับถือ
ชีวิตคือ หน้าที่ มีความหมาย
เพื่อสังคม ช่วยคนเจ็บ เก็บคนตาย
ทำด้วยใจ คนกู้ภัย ใจเกินตัว

เรียกปุ๊บ ต้องมาปั๊บ แม้ยามหลับ จำต้องไป

อุบัติเหตุ มีที่ใด เร็วว่องไว ไม่รอรี
เจ็บป่วย แม้ใครมี เรียกเร็วรี่ ต้องมาทัน
แล้วลอง กลับหลังหัน ไปไม่ทัน ถูกโวยวาย
ขับเร็ว ก็ถูกด่า แช่ง..มันบ้า รีบไปตาย
ขับช้า ด่าว่าควาย ไม่สบาย ผมรอคุณ
คนตาย ก็ไปเก็บ ยังโดนเหน็บ ว่าลักทรัพย์
ปากว่า ตาขยับ เมาเสือกขับ ว่าให้อาย
เงินเดือน ไม่เคยได้ อยู่กันไป ใจเรารัก
อาสา ใจสมัคร ได้เพียงแต่ แค่ความดี
เปิดใจ ให้สักนิด ร่วมอุทิศ เพื่อช่วยเหลือ
เช่นพริก คู่กับเกลือ ความดีนั้น นิรันด์ดร

เรานั้นมีแต่ให้ทั้งสิ้น

โอม ราศีกูเอ๋ย จงมาเป็นอาสน์ สีธาวาส มาเป็นเกียรติ ศรีชายมาเป็นช่วง
หญิงชายทั้งปวง รักกูมิรู้วาย ด้วยราศีกูงามคือฟ้า หน้ากูงามคือพรหม
หญิงเห็นหญิงรัก ชายเห็นชายทัก กูอยู่ทุกเมื่อ ไม่เบื่อแต่สักวัน
โอม หญิงชายทั้งหลายเอ๋ย มารักกู สวาหะ

ดนตรี/สาวๆที่น่ารัก/ลวดลายสัก

กู้ภัย final countdown เบญจมnobody เบญจมมันต้องถอน nobodyเขมร อมพระมาพูดเขมร โชว์กลอง (The Fall of the Jedi)

Pirates of the Caribbean

เรื่องจริงผ่านจอ/เป็นต่อ

ลายยันต์และอักขระ

แข็งแรงอย่าแข็งกระด้าง อ่อนน้อมอย่าอ่อนแอ

ตัวอย่างที่ดี มีค่ากว่าคำสอน

ทำความดีให้คนเกรง ดีกว่าทำนักเลงให้คนกลัว

ในที่มันมีอะไร... แต่ในนั้นมันไม่มีอะไร

ในที่มันไม่มีอะไร... แต่ในนั้นมันมีอะไร

เพราะรักและผูกพันจึงหึงหวง

อย่าถือดี ถือตัว

อย่าถือชั่ว ถือเศร้า

หากสิ่งนั้น ไม่ใช่เรา

ก็อย่าเศร้าปล่อย มันไป

อย่าอวดเก่ง กะใครเขา

อย่าฮวดเง่ากะคนไหน

หากไม่เก่งจิงแล้วจะอาย

จงจำไว้ไปคิดเอา

อย่าทำตามในกายหยาบ

จะลำบากตนแล้วจะเฉา

อย่าเอาชั่วมาใส่เรา

อย่าเมามัวในรูปกาย

อย่าคิดได้จนเมื่อสาย

ชีวาวายหมดเวลา

ความรักเป็นเช่นใดไม่รู้สิ้น
รักติดดินถวิลหามาเคียงข้าง
รักดอกฟ้าหมาวัดจัดแผนวาง
รักอับปางต่างเห็นไม่เป็นจริง

รักช่างหวานตาลสดดูหยดย้อย
รักด่างพร้อยปล่อยตัวมัวเมายิ่ง
รักไม่สมขมขื่นยืนติติง
รักถูกทิ้งหญิงชายทุกข์สุขไม่มี

รักสมหวังนั่งยิ้มอิ่มเอมจิต
รักน้อยนิดจิตใจไม่คงที่
รักผิดหวังนั่งเหงาเศร้าทั้งปี
รักพอดีมีไหมหัวใจคน

รักเหี้ยมโหดโจษขานการเป็นข่าว
รักชู้สาวด่าวดิ้นสิ้นกุศล
รักสามเศร้าเข้าคุกต้องทุกข์ทน
รักวกวนคนหลายใจใช้รักเปลือง

รักทางดีมีจั่วติดตัวหาม
รักชั่วทรามหามเสาเขาคุยเขื่อง
รักให้คุณหนุนนำ สุขชำเลือง
รักไม่เชื่อง เนื่องให้โทษ โปรดไตร่ตรอง

รัก ร้าย ดี มีอยู่ เป็นคู่ขวัญ
รักแบ่งปัน ถูกสรรเสริญ เชิญเกี่ยวข้อง
รักทางเลว เหลวไหล ไม่ควรมอง
รักทั้งผอง ต้องมีสติ มิวุ่นวาย.....

หากรักและเลือกจะรอ อย่าท้อหรือพร่ำบ่น
หากรักแล้ว....ย่อมทำใจไม่ทุกข์ทน
หากรักจริงหมายความว่าสละตน
หากรักเห็นเขาสุข เราก็ยิ่งสุขล้น พ้นประมาณ........

อยากจะเข้าไปหา อยากบอกเธอว่ากลับมาได้ไหม
ในใจลึกๆอยากทำมันลงไป แต่ก็ทำไม่ได้ในเมื่อเธอเป็นคนบอกลา
ตลอดเวลาที่เราคบกัน เธอทำให้ชั้นมีความสุขและมีค่า
ถึงแม้วันนี้ชั้นจะต้องมีน้ำตา แต่ชั้นก้อจะจำไว้ว่า… เราเคยรักกัน

อย่ารักเพราะสงสาร …. เขารู้คงทรมานใจ
อย่ารักเพียงคิดว่าลองๆ คบไป ….. แต่จงเชื่อใจในตัวเขา
อย่ารักเพราะเพื่อนว่าดี ….. เพราะคนคนนี้อาจไม่ได้รักเรา
แต่รักเพราะเธอรักเขาและมั่นใจจะก้าวไปด้วยกัน
อย่ารักเพียงคิดว่าพอคบได้ ….. ถ้าเขาไม่ใช่คนที่เธอฝัน
อย่ารักเพียงแค่ฆ่าเวลาไปวันๆ ….. เพราะเธอกำลังฆ่าคนๆ นั้นให้ค่อยๆ ตาย
อย่ารักถ้าหัวใจเธอกำลังกล้ำกลืน ….. เพราะเธอไม่อาจฝืนให้รักมีความสุขได้
อย่ารักคนที่ผ่านมาแล้วผ่านไป ….. แต่จงรักคนที่เธอหยุดเขาได้ด้วยรัก
อย่ารักและรีบจะผูกพัน …. ถ้าคนๆ นั้นเธอพึ่งรู้จัก
อย่าปล่อยใจให้รักใครง่ายๆ นัก ….. จงดูใจกันสักพักก่อนจะเชื่อใจ
อย่ารักใครหลายคน ….. เพราะไม่มีใครทนเป็นรองได้
แต่รักคนที่เธอพร้อมจะให้เขาทั้งหัวใจ และพร้อมจะเคียงข้างกันไปชั่วนิรันดร์

ขอโทษนะ.. ที่ฉันทำได้เพียงแค่นี้
ปฏิเสธความรู้สึกดี-ดี ที่เธอนั้นมีให้กับฉัน
ขอโทษนะ..ที่ไม่อาจรับความรู้สึกนั้น
เพราะว่าในใจทุก-ทุกวัน เขาก็ยังผูกพันอยู่ในใจ
คงให้ได้แค่ความเป็นเพื่อน
อยากให้เธอลืมเลือนฉันดีกว่า
ไม่อยากให้ใครต้องมาเสียน้ำตา
กับคนบ้า-บ้า ที่ลืมอดีตไม่ได้เสียที

อยากมีใครในยามที่ใจเศร้า
ช่วยคอยเฝ้าปลอบประโลมในยามเหงา
ข่วยแบ่งปันความสุขของสองเรา
ช่วยแบ่งเบาความอ้างว้างตลอดไป

ฉันเป็นเพียงตะเกียงน้ำมัน
ไม่ว่าเธอจะวางฉันไว้ตรงไหน
แค่ปลายเท้าเบื้องล่างหรือกลางใจ
ก็สาดส่องแสงไปไม่เปลี่ยนแปลง
แม้เจ็บปวดเพียงใดจะไม่หวั่น
เติมน้ำตาแทนวันน้ำมันแห้ง
ถึงริบหรี่ร้าวรอนหรืออ่อนแรง
ก็ไม่หมดแสงแห่งรักเลยสักครา

ใจมันรักมันก็รักไม่สิ้นสุด
ไม่มีทางยั้งหยุดแม้วันไหน
และก็คงจงรักตลอดไป
แม้ว่าจะมีใครไม่เห็นดี
แม้ว่าเขาไม่รักเราสักนิด
เป็นปัญหาให้คิดอยู่อย่างนี้
แต่หัวใจทำยังไงไม่รักดี
ไปรักคนคนที่ไม่รักเรา
แต่จะหักห้ามใจไม่ให้รัก
มักยิ่งทำยากนัก คนโง่เขลา
เธอไม่เคยที่จะคิดรักเรา
ถึงโง่เขลาก็ยังจะรักเธอ

เริ่มต้นวันใหม่กับหัวใจดวงเก่า
ซึ่งฉันจะใช้ชีวิตอยู่กับความเหงานั้นให้ได้
ก็ต่อจากนั้นจะไม่มีเธอเคียงข้างกาย
เพราะสุดท้ายเธอก็เริ่มต้นชีวิตใหม่เหมือนกัน
แต่ชีวิตเธอ คืดการไม่มีฉันอีกต่อไป
จะให้ฉันทำยังไงนอกจากหยุดหัวใจไว้แค่นั้น
เมื่อชีวิตต้องพลิกด้านสุดสายป่านระหว่างกัน
ฉันคงทำได้แต่ภาวนาให้คืน-วัน พ้นผ่านไป

อย่า…อย่ามองข้ามใครคนนึงไป
เพียงเพราะหาเหตุผลที่จะรักไม่ได้
อย่า…ถามหาเหตุผลเมื่อจะรักใคร
แต่ให้ถามสัมผัสจากหัวใจ ว่ารู้สึกอย่างไร
อย่า…มองหาความรักด้วยสายตา
แต่ให้มองหาความรักด้วยหัวใจ
อย่า…เชื่อคำว่ารักที่ได้ยินจากหูทั้งสอง
แต่ให้เชื่อคำว่ารักที่ดังก้องมาจากความรู้สึก
และส่วนลึกของหัวใจ

ไม่รู้เลยว่าความรักที่ให้ไป
เธอเคยได้รับมันมั้ยหรือเพียงมองผ่าน
ความสัมพันธ์แสนทรมาน
ที่แม้นเนิ่นนานยังเป็นอย่างที่เคย
แต่ไม่รู้ว่าทำไม
หัวใจถึงยังนิ่งเฉย
ไม่ยอมรับรู้เหมือนเช่นเคย
ปล่อยให้เลยตามเลยแม้จะเข้าใจ
เข้าใจว่ารักมันเหนื่อยหนัก
เข้าใจว่ารักสำคัญแค่ไหน
เข้าใจว่ารักฉันมั่นคงเพียงใด
แต่ก็ยังไม่เคยเข้าใจ….ว่าทำไมไม่เลิกรักเธอ

ถ้าระหว่างมิตรภาพกับความรัก
น้อยคนนักที่จะเลือกได้
ถ้าเลือกที่จะรัก เเล้วมิตรภาพคงจบลงอย่างง่ายดาย
เพราะเมื่อรักจบไป มิตรภาพก็หายไปกับกาลเวลา
บางคนคงเลือกที่จะเก็บมิตรภาพไว้
เพราะมันเป็นเหมือนต้นไม้ใหญ่ใบหนา
กว่าจะโตมาได้ต้องอาศัยความใส่ใจ เเละระยะเวลา
ในขณะที่ความรักเป็นเพียงภาพมายา…
ที่ผ่านเข้ามาในความทรงจำ

ถ้ามีความรัก…ความอดทนก็จะมี
ยิ่งรักมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งต้องอดทนเพิ่มขึ้น
แต่ถ้าต้องมีความอดทน … ความรักก็เริ่มถอยหลังทีละนิด ทีละนิด
“ความรักไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อ
ความอดทนก็ไม่ใช่ ความเห็นแก่ตัวเหมือนกัน”

แต่เมื่อใด…….ที่ รู้สึกว่า ความรักจืดจาง…
ความอดทนที่เคยมีก็มลายหายไปพร้อมๆ กัน
ความรู้สึกดีๆ ที่เรียกว่ารักก็จะไปด้วย
ต่อให้ทำดีแค่ไหน ความรักก็ไม่กลับคืนมา
ในเมื่อ ทั้ง “ความรัก” และ “ความอดทน” หมดไป

และถ้าเมื่อใด……..ที่มีจำเป็นต้องจาก ทั้งๆ ที่ยังรัก
เพราะ “ความอดทน” กำลังจะหมด
มันยากที่จะเก็บซ่อน “ความเจ็บ” เอาไว้
แต่ไม่ยากที่จะเก็บซ่อนความอดทนไว้ภายใน………
เพราะ…ถ้าเลือกที่จะรักต่อไป
ก็ยิ่งรู้สึกเจ็บมากขึ้น

ทางเลือกที่ดีที่สุด…อาจไม่สวยงามนัก
แต่จากกันตอนยังรัก…ดีกว่าเกลียดกันแล้วค่อยจาก
การลาจากในวันนี้…อาจทำให้เข้มแข็งและพร้อมจะมี…
รักครั้งใหม่ที่สดใสกว่าเดิมก็ได้ …มิใช่หรือ…

เธอกลับมาอีกครั้ง มาบอกรักให้ฟังอีกหน
แต่หัวใจเจ็บเกินจะทน บอกอีกร้อยหนก็ไม่เหมือนเดิม
เพราะเจ็บมามากมาย จนไม่อยากกลับไปเหมือนก่อน
ที่ผ่านมาถือเป็นการสอน เป็นดังละครเรื่องหนึ่งให้จดจำ
^^^^^^^^^^^
กลับไปเสียเถอะ หากเธอไม่ได้รักฉัน
อย่าบอกว่ายังจริงใจต่อกัน อย่ามาหลอกฉัน…ว่ายังคงมั่น~คงเดิม
หากเธอรักฉันจริง ขอแค่สิ่งเดียวได้ไหม
จงหันหลังแล้วเดินไปไกล..ไกล อย่ากลับมาให้หวั่นไหวอีกเลย

ฉัน…ยังยืนอยู่บนพื้นที่เก่าๆ
ยังคงมองเห็นเงาของสองเราเสมอ
ยังมีรักเดิมๆ…ให้เธอ
ยังคงมีน้ำตาเอ่อ…ทุกวัน

…….
เธอ…ก้าวสู่โลกใบใหม่ๆ
และมีความสุขมากมายกับโลกใบนั้น
จะรู้บ้างไหม…ว่าคนเก่าๆยังเจ็บอยู่หลายร้อยพัน
แม้มีเวลามากางกั้น…ก็ยังรักเธอตราบเท่าทุกวัน…เหมือนเดิม

รักฉันอยู่หรือเปล่า
หรือแค่มองดูว่าเราเข้ากันไม่ได้
เหตุผลที่เธอมาหากันเพราะเหตุใด
คนๆ นี้มีค่าพอแก่ใจเธอบ้างไหมคนดี
อยากจะถามว่ารักแท้ หรือแค่เหงา
หรือฉันเพียงพรมบางเบาให้ก้าวผ่านวันนี้
อะไรเป็นสิ่งที่ยืนยันว่ารักแน่ในตัวเธอที่มี
ถ้าแค่คำพูดของเธอเท่านี้คงไม่พอ

แม้ว่าฉัน…ไม่ใช่ใครคนนั้นที่เธอฝัน
แม้ว่าฉัน….ไม่ใช่คนสำคัญที่เธอใฝ่หา
แม้ว่าฉัน….ไม่ใช่คนที่อยู่ในสายตา
แม้ว่าฉัน….ไม่ใช่เทวดาแต่ทั้งหมดใจมีให้เธอ
……………
ฉันอาจเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง
ไม่ได้หวานซึ้งเหมือนคนไหนๆ
ฉันอาจไม่ได้เลิศเลอเหมือนใคร ๆ
มีเพียงแต่หัวใจที่ให้เธอ…….
…………..
ฉันอาจเป็นเพียงสายฝนที่ฉ่ำเย็น
ฉันอาจเป็นสายลมที่พัดเอาแต่ความห่วงใยไปให้
ฉันอาจเป็นเพียงเม็ดทรายที่ไม่เคยมีค่าอะไร
แต่รู้ไหมว่าฉันจะเป็นอะไร…..ฉันก็รักเธอ

เรายังรักกันได้อยู่ใช่ไหม แม้จะจากกันไกล… ถึงเพียงนี้
แยกทาง… แต่ก็ยังเปี่ยมด้วยความรู้สึกดีดี ยังคงพูดคุยกันอยู่อย่างนี้… ไม่มีตัดรอน

เรายังรักกันได้ใช่หรือเปล่า แม้ไม่มีคำว่า “เรา” เหมือนแต่ก่อน
แต่ยังคงมีอยู่ใช่ไหม… ความเอื้ออาทร ความห่วงใยดังแต่ก่อน… ที่เคยมีมา

เธอเคยได้ยินบ้างไหม…..
ว่าคนเรามีหัวใจ2ใจ…ไว้ให้ตามหา
ใจหนึ่ง…..อยู่ที่ตัวเราตลอดเวลา
แล้วอีกหนึ่งใจล่ะ…..อยู่ที่ใคร
และมาในวันนี้…..
ในวันที่เธอได้พบกับฉัน…..
ก็รู้ว่าเธอ…..คือหนึ่งใจที่หายไปจากกัน
ก็อยากให้เธอนั้น…..คิดเหมือนกันกับฉันนะคนดี

“คำว่ารักมิควรดูที่หน้าตา
มิใช่ว่าหน้าตาดีเหมือนนิสัย
คำว่ารักควรดูมาจากใจ
ถึงจะใช่คำว่ารักที่งดงาม”

“ส่งเมลไปเทอก้อไม่เคยตอบ
อยากให้รู้ว่าชอบนะรู้ไหม
คำๆนี้มันดังมาจากใจ
ฉันจะไม่รักใครเกินกว่าเทอ”

“แม้ว่าเทอจะรักกับคนอื่น
แม้ว่าคืนที่ผ่านพ้นไม่มีหวัง
ฉันก้อพร้อมจะยืนอยู่เพียงลำพัง
เพื่อปล่อยวางทางรักระหว่างเรา”

รอคอยและส่งแรงใจ....
รอคอยได้แม้วันล่วงเลยผ่าน
รอคอยห่วงใยไม่ทรมาน
รอคอยจนกว่ากาลแห่งรักจะจบลง

เพราะรัก...จึงเฝ้าคอยอยู่อย่างนี้
รอมานาน..นานหลายปีก็เงียบเฉย
วันเวลาผ่านมา..นานล่วงเลย
แต่ไม่เคยคิดเลิกรอ...หรือท้อใจ

เหงาบ้าง...อ้างว้างบ้าง...ก็เลยบ่น
ความทุกข์ทนจะหลุดพ้นไปเมื่อไหร่
พร่ำบ่น...ตามประสาคนที่น้อยใจ
แต่ยังรอรักเรื่อยไป...ไม่เลิกคอย

ฉันอาจไม่ใช่ใครที่เธอใช้ทั้งหัวใจค้นหา
ฉันอาจไม่ใช่ดวงดาวบนฟ้าที่เธอแหงนมองดูได้
ฉันเป็นเพียงแสงเล็ก ๆ จากก้านไม้ขีดไฟ
แต่จะหลอมเป็นแสงสว่างสุดท้ายให้เพียงเธอ
ฉันอาจไม่ได้เป็นดอกกุหลาบต้องตาใครต่อใคร
ฉันเป็นเพียงดอกไม้ที่พลิ้วไหวให้เธอยิ้มได้เสมอ
ดอกไม้ไม่มีชื่อในโลกที่ไม่มีใครได้พบเจอ
แต่จะเป็นดอกไม้เดียวที่บานในใจเธอตลอดไป

ฉันอาจไม่ใช่สายฝนโปรย
ฉันเป็นเพียงหยดน้ำที่โบกโบยความอ่อนล้าให้เธอได้
หากแม้เป็นหยดน้ำตา จะหลั่งรินมาให้เธอสบายใจ
รอเวลาเหือดแห้งไป ให้เธอพบวันคืนที่สดใสแสนดี

ฉันอาจไม่ใช่สายลม
แต่ฉันเป็นอณูความห่วงใย ที่เพาะบ่ม ทุกลมหายใจนับจากนี้
ในหัวใจที่ว่างเปล่า...เธออาจไม่มีฉันแล้วก็ตามที
แต่ขอให้รับรู้เถอะคนดี...ทุกความรู้สึกที่ฉันมีจะไม่เปลี่ยนไป

ฉันเป็นเพียงสิ่งเล็ก ๆ บนโลกนี้
ไม่ขอเป็นอะไรที่มากมี และยิ่งใหญ่
แม้เธอเห็นฉันเป็นเพียงภาพฝันไร้ตัวตนบนความห่างไกล
แต่ถึงอย่างไร......ฉันไม่เคยเสียใจที่รักเธอ....

รักเธอที่เป็นเธอ...
ไม่ได้เพ้อเหมือนคนไหน
รักเธอ ดูจริงใจ
กว่าคนไหนที่คบมา

รักเธอที่เป็นเธอ...
รักเสมอ ห่วงและหา
รักเธอ ฉันสัญญา
ตลอดเวลา ไม่รักใคร

รักเธอที่เป็นเธอ...
รักนะเออ มากว่าคนไหน
รักเธอตลอดไป
ไม่เปลี่ยนใจ รักแน่นอน

แสนห่วงใยในวันนี้ที่มีเธอ
ยังเฝ้าเพ้อถึงเธอมิห่างหาย
ยังคิดถึงทุกนาทีไม่คลาดคลาย
และสุดท้ายก็ห่วงใยตลอดเวลา

เสียงแผ่วๆแว่วดังในอากาศ
สองมือวาดคำคิดถึงในเวหา
สองมือโบกไสวในนภา
นั่นคือเสียงเพรียกหาเธอทุกนาที

ฝากวจีลอยล่องในท้องฟ้า
ด้วยวาจาว่าคิดถึงของคนนี้
เสียงเพรียกหาที่เอ่ยเป็นวจี
ถึงคนดีว่าคิดถึงและห่วงใย

สำนึกไว้ซะว่ามีเพื่อนที่ดีแค่ไหน
แล้วก็ใช้เวลาด้วยกันให้คุ้มที่สุด เพราะสุดท้ายมันก็จะกลายเป็นความทรงจำ
ที่กลับมาแก้ไขไม่ได้ มนุษย์มักจะไม่รู้ถึงคุนค่าของสิ่งที่ตัวเองมีหรอก
...จนกว่าจะเสียมันไป !!

สิ่งร่ำรวยที่สุดของชีวิต คือ สุขภาพที่แข็งแรง
บาปกรรมใหญ่หลวงที่สุดของชีวิต คือ ความอกตัญญู
การกระทำที่โง่เขลาที่สุดของชีวิต คือ การติดยาเสพติด
ความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ที่สุดของชีวิต คือ ความทะนงตน
ของกำนัลที่ค่าที่สุดของชีวิต คือ การให้อภัย
ความชั่วช้าต่ำทรามที่สุดของชีวิต คือ การข่มเหงผู้อื่น
ความผิดพลาดร้ายแรงที่สุดของชีวิต คือ เล่นการพนัน
การล้มละลายครั้งใหญ่ที่สุดของชีวิต คือ เมื่อสิ้นหวัง
ความสุขที่สุดของชีวิต คือ การได้ช่วยเหลือผู้อื่น
การยอมรับและนับถือเป็นที่สุดของชีวิต คือ ความก้าวหน้า
ผู้ที่สร้างแต่ความดี ถึงแม้ ลาภผลยังมาไม่ถึง แต่ภัยวิบัตินั้น จะไกลตัวคนผู้นั้นออกไป
ผู้ที่สร้างแต่ความชั่ว ถึงกรรมชั่วยังไม่สนองตอบ แต่ผลบุญนั้น จะไกลตัวคนผู้นั้นออกไป

ใครดูถูกผู้ชำนาญในการช่าง ความคิดขวางเฉไฉไม่เข้าเรื่อง
เหมือนคนบ้าคนไพรไม่รุ่งเรือง จะพูดด้วยนั้นก็เปลืองซึ่งวาจา
แต่กรุงไทยศรีวิไลทันเพื่อนบ้าน จึ่งมีช่างชำนาญวิเลขา
ทั้งช่างปั้นช่างเขียนเพียรวิชา อีกช่างสถาปนาถูกทำนอง
ทั้งช่างรูปพรรณสุวรรณกิจ ช่างประดิษฐ์รัชดาสง่าผ่อง
อีกช่างถมลายลักษณะจำลอง อีกช่ำชองเชิงรัตนะประกร

นั่งมองฟ้าเห็นจันทราพร่างพราวแสง


มองกำแพงไร้ซึ่งแสงสว่างถึง


จ้องกำแพงหรือแสงจันทร์ควรคำนึง


ทั้งสองซึ้งแลเห็นค่าแตกต่างกัน





คนส่วนมากเลือกมองฟ้าเอกฉันท์


ไรขอบกั้นหลุดลอยไปดั่งใจหมาย


แต่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่กลับเดียวดาย


ดูไปคล้ายไร้จุดหมายปลายฝันเอย




หันมามองจ้องกำแพงดูนิ่งเฉย


เป็นเช่นเคยไร้ความฝันอันแสนหวาน


แต่ความฝันมิได้อยู่คู่เรานาน


อันคุณค่าที่เห็นแท้คือความจริง




มีความฝันไร้ความจริงคือท้องฟ้า


กำแพงขวางก้าวข้ามผ่านยังจุดหมาย


ต่อให้ไกลแห่งหนไหนต้องฝ่าไป


จุดหมายไซร้เป็นคุณค่ามีตัวตน.....





การที่เราจะรักใครซักคนไม่ใช่เรื่องยาก แต่!! การที่จะให้ใครซักคนมารักเราสิเรื่องยาก